‘t Zijn van die kleine details, die leiden tot het maken van een foto in de serie “Diemer Plek”. 
Persbericht
Een interessant gegeven: 3 kunstenaressen uit 3 generaties van 1 familie. Hoe verhoudt het werk zich ten opzichte van elkaar? Hoe beziet 1 het leven en werk van de anderen? Hoe maak je hier weer een heldere en aansprekende expositie/installatie van? Dit zijn de vragen, gedachten die onderliggen en boven komen in Galerie WM bij de intrigerende expo “It’s a Family affair”, die gisteren open ging.
Een nieuw project? Een nieuwe benaderingswijze?
Geloof het of niet, de meeste foto’s voor “Diemer Plek” maak ik voor, na of tussen het boodschappen doen. De bovenste op de zijweg terug van de Blokker voor een opscheplepel, de onderste na bibliotheekbezoek. Alwaar een boete wegens te laat terugbrengen van € 1,25.
THE EYE!
Dit is een foto waar in optima forma het oorspronkelijke uitgangspunt van de serie wordt toegepast: Elementen die in de werkelijkheid niets met elkaar te maken hebben krijgen een samenhangende betekenis omdat ik ze in de foto bij elkaar zet. In dit geval de handeling van de man in combinatie met de affiche vrouwen op de achtergrond. Voeg daarbij het non-descripte gebouw op de achtergrond, de besneeuwde straatsteentjes, het grijze weer, en het lijkt op een filmstill, waarin de man zich ergens van probeert te bevrijden.
Om iedereen eraan te herinneren dat vanaf 6 maart tot en met zondag 10 april foto’s uit “Treincoupé” te zien zijn in de raamgalerie van Franjo Studio te Amsterdam. De foto's zijn te bekijken zolang het buiten licht is. Op vrijdag 9 april is er van 17.00 tot 19.00 uur een feestelijke finnisage.
’t Is weer bijna voorbij: De Sneeuw. In de serie “Diemer Plek” heb ik sneeuw niet tot onderwerp willen maken, maar als een bijkomende factor, ter ondersteuning van de vreemdheid van de plek. Eigenlijk is de plek misschien niet vreemd, maar wordt het op de foto een merkwaardige plek. Of zoiets.
De serie “Van Voorbijgaande Aard” is ook een onderzoek naar het visuele oppervlak van een stad. In hoeverre drukt dat iets wezenlijks uit over juist die stad.
Dokter A.J.J. van Gemert, van 1935 tot 1967 was hij huisarts te Diemen. ’t Is dan jammer dat het pleintje, waar zijn naam aan verbonden is zo mistroostig is. Ik moet denken aan een toneelstuk van W T Schippers. Het Willie Dobbeplantsoengevoel, maar dan anders.
Wie wat bewaart, vindt nog eens wat. Het negatief van deze foto zit al jaren ongebruikt in mijn archief. Het bestaan was ik vergeten. Deze week kwam ik het toevallig tegen. Ik moest aan August Sander denken. Niet dat ik me met zijn grootheid wil vergelijken, maar toevallig is deze foto ook in RheinlandPfalz in Duitsland gemaakt, waar Sander dus zijn werkterrein had. ’t Was op een geheel verregende dag in de vakantie & we hadden een natte boswandeling gemaakt.
’t Is al weer een poosje dat ik door anderen gemaakte beelden, zoals te zien in schilderingen of reclame-uitingen gebruik om foto’s te maken die iets vertellen over de plek.
Jaren geleden gemaakt, toen ik op een heldere winterdag met zoon Bas ging wandelen op het strand van Zandvoort.
De plekken die ik fotografeer voor “Diemer Plekken” ontlenen vaak hun waarde aan het feit dat ik ze fotografeer. Ik val op de 1 of andere manier voor de kleur en de sfeer van een veelal alledaagse plek.
Zeg nou zelf, € 122,00 voor een scheerspiegel........
Tja, elke keer is de appel ven de SP het eerste plakkaat op het verkiezingsbord. Maar de kwaliteit van het rode opplakwerk is blijkbaar niet toereikend voor de Hollandse winter.
Zonder photoshop gemaakt! (dubbelbelichting op 1 negatief, dat was de truc)
“© Jaap Bijsterbosch onderaan een foto, wanneer je zo sterk gebruikt maakt het beeld ven een reclamefoto van een vrouw, die gemaakt is door een andere collega?”
Elke foto die ik maak voor “Diemer Plek” is aan de ene kant een kleur- en vormonderzoek van de plek. Aan de andere kant is de foto een mededeling van feiten over die plek. Elk beeld wordt uit de hand gemaakt. Dat verleent de foto een lichte toon van een vluchtige waarneming. Elke keer dat ik voor bedienen van de ontspanknop door de zoeker kijk en ik bijvoorbeeld ademhaal verspringt het waargenomen beeld een beetje.
Vreemde plek in de sneeuw. Strand in de winter.
Zoals bekend heeft Uw blogscribent van tijd tot tijd zijn romantische momenten:
Hoewel de wereld buiten mijn werkkamer geen sneeuw meer vertoont, toch nog een paar plaatjes met sneeuw. De vraag die ik mezelf stel bij deze foto’s is: “Is dit nog wel landschapsfotografie?”. Of moet ik het anders gaan noemen. Plekkenfotografie? Diemer Plek in plaats van Diemer Landschap?
Over het fotograferen van “Diemer Landschappen”:
Gebrek aan strooizout: Als deze auto’s wegrijden is de kans op slippende bewegingen zéér aanwezig.
Stijlmiddel: Beeldrijm (en gelukkig geen anekdote)
Als er geen sneeuw had gelegen, had ik de foto niet gemaakt. Door het sneeuwdakje op het groene heggetje in het midden van de foto, komt de vreemde puntvorm naar voren.
De mensen van het verlichtingsbedrijf beseffen niet dat de door hen geplaatste verlichting ’s nachts tot theatrale uitlichting van objecten kan leiden. (Mits goed gefotografeerd).
De werkelijkheid die een foto lijkt te bevatten is vaak heel anders dan de realiteit voor de lens op het moment van opname. Dat is fotografie. Het medium liegt een waarheid bij elkaar.
Uw fotograaf via de spiegel op zoek naar de gecontroleerde visuele chaos van Diemen.
