Langzamerhand komen in de serie “Van Voorbijgaande Aard” foto’s voor van steeds kleinere details. Eerst lette ik erg op combinaties van beeldelementen in de grote ruimte, de laatste tijd kijk ik ook & vaker naar & in de kleine ruimte.
Zoals thuis begon elke ochtend in Zwitserland met een douche, een scheerbeurt en verdere fysieke schoonmaakwerkzaamheden in een al heel snel dampende badkamer. Probeer dan maar eens jezelf scherp te zien in de spiegel!
Als men op reis gaat heeft men niet alle pasjes nodig, welke men in het thuisland voor min of meer dagelijks gebruik bij zich draagt. Dan selecteert men zorgvuldig die exemplaren, welke in het buitenland werkelijk van nut zijn. De andere bergt men veilig weg.
De coupé als huiskamer: Vele ontbijten worden genuttigd, terwijl men een boek leest.
Voor wie goed kijkt, bevat ook het alledaagse landschap van het Amsterdamse voordorp waar hij woont elementen om voortdurend geïnspireerd te blijven. Elk soort licht kan waardevol zijn.
Velen slapen al treinreizend de slaap der rechtvaardigen. Het getik en gezoem van de wielen is hier mede debet aan.
Diemen heeft Natuur: Het Diemerbos. Op een site van Staatsbosbeheer lees je er meer over. Er schijnen ook ringslangen voor te komen. Wat deze site niet vermeldt is dat de A-9 er dwars doorheen loopt, dat de A-1 er tegen aanligt. Dat de spoorlijnen Amersfoort-Amsterdam en Schiphol-Lelystad op zeer hoorbare afstand liggen, en dat bij bepaalde windrichting- en kracht het bos pal onder een aanvliegroute van onze Nationale Trots ligt. Kortom lawaai en fijnstof in de lucht! En hebben we het niet over de hoogspanningsleiding die er dwars door heen loopt.
Zoals wel eens eerder op dit blog opgemerkt gaat de serie “Van Voorbijgaande Aard” over het bij elkaar brengen in 1 beeld van meerdere zaken, die vaak in “real life” niets met elkaar te maken hebben. Zaken die dus alleen binnen het kader van de foto een verband krijgen.
Wat ’s ochtends niet samengaat: Haast & Scheren!
Voorlopig zijn dit even de laatste foto’s uit de serie “Nite & Silence”. Dat heeft alles te maken met de onlangs ingegane zomertijd. Waar ik overigens dol op ben, maar het wordt nu vrij laat echt donker, en ik wacht dan tot komend najaar (uitzonderingen wellicht daargelaten). Als je trouwens de foto,s van vandaag in volle glorie wilt zien, maak de kamer waar je zit zo donker mogelijk, en kijk dan nog eens naar het scherm.
Vanaf mijn tiende levensjaar levensjaar vertoef ik graag op stations. Eerst was het voor de treintjes, maar al snel raakte ik geboeid door de mensen en hun gedrag in de stationsomgeving . Net als in treincoupés zie je veel privégedrag in publieke ruimte. Dat fascineert me nog steeds!
In de fotografie als verschijnsel bestaat geen vooruitgang, geloof ik. Wel voortgang. Natuurlijk, een individuele fotograaf kan vooruitgaan (of achteruitgaan ). Maar de fotografie als discipline schrijdt voort, verandert, maar wat gisteren was is niet beter of slechter dan wat vandaag wordt gemaakt. Voortgang is wél belangrijk, stilstand is de dood in de pot.
Als je als treinpassagier geen genoegen neemt met het steeds wisselende uitzicht buiten, als je geen zin hebt om je aan je gedachten over te geven, als je telefoon niet gaat, als je niemand hebt om te bellen, als je geen zin hebt in een praatje, als je je medepassagiers niet verstaat, dan kun je bijvoorbeeld iets gaan lezen.
Deze foto nam ik enige tijd geleden: De lente kondigde zich aan. Vandaag wordt het 20 graden Celsius. Voor de familie Bijsterbosch de dag om het zomerverblijf in te richten.
Afgelopen zaterdag naar de opening van de tentoonstelling “Scheveningen 1955-1956” van Jaques Meijer geweest. Prachtig tijdsbeeld, en hoe zijn Scheveningen én de fotografie veranderd!
Twee dagen geleden in de auto van mijn broer en zijn vrouw een rit gemaakt door het avondlijke Noord-Hollandse landschap. Wonderschoon!
Toen ik deze foto van de het verdelingsstation van de elektriciteitscentrale maakte, kwam een agent vriendelijk informeren wat ik aan het doen was. Ik legde het uit, en met de opmerking: ”U doet Uw werk, ik het mijne”, vertrok hij weer.
Tja, soms crashen harde schijven van computers en nemen dan alle niet gebackupte zaken mee. Gelukkig had ik bijna alle zaken van belang op externe harde schijven staan!
De man op de kleurenfoto is Aloys Ginjaar. Vandaag is het een feestelijke dag voor hem, het is vanavond de honderdste Fotografenavond. In 2000 kreeg Aloys het idee maandelijks een avond te beleggen voor fotografen en omringend volk in Amsterdam en verre omstreken. Een suksesformule. De avond op de derde dinsdag van de maand bestaat nog steeds in café Kalkhoven en vormt een inspiratiebron voor vele vriendschappen en allerlei projecten. Kijk maar eens op de website. Zonder Aloys zijn niet aflatende geestdrift was de avond er niet meer geweest.
Als fotograaf ben je, als je de foto neemt, een beeldredakteur van de wereld om je heen. Je kiest je sfeer en de elementen, die een rol moeten spelen in de foto. Je bepaalt ook het moment van opname. Bij deze foto een wat langer moment, immers een belichtings tijd van 20 seconden.
Dat een foto realiteit weergeeft, is eigenlijk een sprookje.
Zoals bekend bevinden zich in ons oog staafjes en kegeltjes. Grofweg gezegd zorgen staafjes dat we de wereld in in het (bijna)duister nog kunnen waarnemen, zij het in grijzen en ook vager. Bij voldoende licht functioneren de kegeltjes. Zij nemen scherp kleuren waar.
Soms wacht de reiziger in de regen op zijn trein, als er aan de overzijde van het spoor iets gebeurt, wat alleen in een fotografische contekst iets bijzonders is. Let op de man met de paraplu!
Op een wat onregelmatige basis werk ik aan een serie nachtfoto's, waarbij ik vooral de stilte van de nacht wil suggereren. Terwijl ik deze foto nam was mijn rug 250 meter van de A-1 verwijderd!
In de avonddiensregeling van NS zit een wonderlijk hiaat. Normaal gaat elk kwartier een trein vanaf station Amsterdam Muiderpoort richting Diemen. Na de de trein van 10 over 12, welke ik net miste, moet men ineens tot 10 voor 1 wachten. Behalve op vrijdag en zaterdag. Raar. Vinden sommige machinisten ook, want soms laten ze wel een stoptrein stoppen. Vannacht niet.
(Sommige) compactcamera's & regen: een niet zo gelukkige combinatie. Twee keren heb ik in de regen in Aken gefototografeerd. Beide keren hield mijn g9 er mee op. Batterij zo dood als een pier. Na een nieuwe batterij en een poosje in een droge warme omgeving werd de g9 weer een vriendje van me.
In de foto's van Diemer Landschappen zoek ik meer en meer de grens op van van de sfeer en vorm van de plek aan de ene en de weergave van betekenis en gebruik van de plek aan de andere kant.
Foto's bij kaarslicht. De gevoeligheid van de moderne sensoren nadert zo langzamerhand die van het menselijk oog.
Wanneer een treinreiziger uit Diemen in Heerlen de Duitse trein naar Aken binnenstapt, wacht hem een wonderlijke ervaring: Hoewel nog op Nederlands grondgebied, waant hij zich reeds in Duitsland.
Hardlopen laat een stofje in het lijf los wat een effect heeft als morfine. Bij mij ontstaat dat effect als ik rondzwerf en foto's wil maken.
Zon in februari schept soms verwarring:
Het vierkante formaat is een qua compositie spanningsneutraal formaat. Bij de keuze voor een liggend formaat (landscape) bouwt de fotograag een rustige, beschouwende, soms zelf verstilde stemming op. Staande formaten (portrait) veroorzaken spanning en een dynamische sfeer. Bij het vierkante formaat moet de spanning & dynamiek vooral uit de voorstelling van de foto zelf voorkomen.
Afgelopen week moest ik een avond in IJburg zijn. Voor niet-Amsterdammers, dat is een wijk die in het IJsselmeer gebouwd wordt op kunsmatige eilanden. Een deel van de wijk heeft straten, die vernoemd zijn naar beroemde fotografen.
Elke dag, ook vandaag op vrijdag de 13-e is het een beetje Valentijnsdag!
