Foto’s gemaakt op de laatste dag van de Zomertijd. Dat is voor mij de echte Tijd, niet die droeve Wintertijd, waarbij het om 18.00 uur al zo goed als duister is. Brrr.
’t Lijkt een ziekte in Nederland: Stationspleinen, die overhoop liggen. Rotterdam, Amsterdam, Arnhem, binnenkort Utrecht, enfin er zullen er ongetwijfeld meer zijn.
Hoe gedraagt het gezicht zich onder de diverse invalshoeken?
Het blijft verbazingwekkend. Wat een digitale camera ‘s nachts vermag. Zoals trouwe volgers van dit weblog wellicht weten heb ik ooit met een analoge camera nachtfotografie bedreven. Een van de zaken waar de fotograaf ernstig rekening mee moest houden was het Schwarzschildeffect. Dat bovendien bij kleur in de verschillende emulsielagen ook nog verschillend werkte, waardoor er allemaal onverwachte verschuivingen in de kleurbalans optraden. Die je dan weer kon compenseren met allerlei opsteekfilters. Pfff….!
Aan het langzaam vollopen van de ijsbaan kan men zien dat de winter nadert.
Soms vraagt men, kijkend naar mijn foto’s: “Wat is het?” Een vraag die duidt op een onnauwkeurige manier van kijken naar en denken over fotografie. Een foto is een stukje papier of een stukje plastic of een digitaal scherm met een voorstelling. Die voorstelling is nooit alleen maar een weergave van de elementen, die aanwezig waren voor de cameralens op het moment van fotograferen. Die voorstelling is de interpretatie van de fotograaf en als het goed is de kijker. Die voorstelling speelt zich dus af in het hoofd van de fotograaf en later in dat van de kijker.
Op tv heeft het nog wel wat. Kijken naar een wielerwedstrijd. Vooral ook omdat er vaak shots zijn van landschappen.
Wat heeft op deze foto 09 met een springend meisje te maken?
Het zelfportretten project wordt af en toe een onderzoek hoe je door middel van het plaatsen van het hoofd, gebruik van eenvoudige rekwisieten én nabewerking tot in dit geval tot een voor mij ook onverwacht resultaat kunt komen. Blijk ik in een soort doodskist te liggen. Well, I’m very alive & kicking.
Wat me aanspreekt in deze foto is:
’t Seizoen van de donkere avonden begint weer en dus trekt Uw fotograaf er soms op uit bij nacht en ontij. Vervreemde beelden worden hierbij zijn en wellicht ook Uw deel. Daarbij schroomt hij niet om in de nabewerking sferen aan te scherpen.
Op pleinen waar veel toeristen komen, vind men vele nationale vlaggen.
De wereld bestaat uit jigsawpuzzlestukjes, die de fotograaf in de foto op de juiste plaats laat vallen.
De stijl waarmee ik de laatste tijd de Diemer Landschappen vastleg, zou je het beste kunnen karakteriseren als de ansichtkaart-die-net-niet-klopt.
"Brrr". Plaatsvervangend voel ik de hoogtevrees in mijn buik.
Zoals op 16 september (even terugscrollen) opgemerkt blijf ik zelfportretten maken. 1 van de leuke aspecten daarbij is acteur in je eigen foto zijn. En tja, men moet behept zijn met een lichte vorm van narcisme.
Gisteren vond in het stadhuis van Spijkenisse de uitreiking van “ De Grote Paul ” plaats aan Govert de Roos. Karin Bloemen trad op als geheime gast. Een gezellig fotografenfeestje.
Tja, oren. Vreemde reclame-uiting in een sombere stad. ’t Lijkt wel dat hoe grauwer de stad, hoe kleuriger de reclame.
Op de valreep van de zomer vinden er alom kermissen plaats.
Een jaar geleden was ik ook op Buitenkunst. Op vrijwel dezelfde plek als waar deze foto is gemaakt besloot ik toen een zelfportretten serie te gaan maken. Elke week een zelfportret, en dat een jaar lang. ’t Is nu een jaar verder…..
Het stijlmiddel, dat ik gebruik bij het maken van de Diemer landschappen is de Ansichtkaart. Als kind verzamelde ik ze. Een Ansichtkaart lijkt bedrieglijk eenvoudig. Maar het is een zorgvuldig afwegen van de plek en de tijd waarop je de plekken vastlegt. Ik wil Ansichtkaarten maken in Diemen, die ook een beetje wringen, niet helemaal goed zijn, van plaatsen waar men geen ansichtkaarten maakt.
(even klikken op het beeld om groot te bekijken, zie je de regendruppels op de ruit beter)
Snel trekt de grauwe ochtendsluier weg & breekt de zon door.
Cyprus was net een benauwde vissenkom waar de zon de hele dag op scheen. Op zich was het niet zo vreselijk heet, zo’n 33 graden, maar het was drukkend heet, vanwege het warme zeewater (26 graden sic) alom. De hele dag blauwe lucht, zodat een Hollander na een week dacht: Ik wil weer eens wolken zien. ’s Avonds gaf dat wel bijzonder licht, lange schaduwen en zo.
’t Is een vreemde start dit najaar: Soms heftige herfst met harde wind en al veel gevallen blaadjes & dan weer glashelder zomerlicht.
Het stel op de foto, dat het decor vormt van de straatfoto van vandaag, duikt vaak op in het stadsbeeld in vele Belgische steden, of ze nou Vlaams of Waals zijn. ’t Is leuk om een dergelijke reclame-uiting te gebruiken in een foto, omdat het vaak een ietwat vervreemdende werking heeft in combinatie met het “echte” leven wat wordt vastgelegd.
Deze week zit ik op Buitenkunst en geef een workshop “Zelfbeeld”. Opvallend is dat mannen het hierbij vooral in vorm zoeken en vrouwen meer vanuit inhoud denken & werken.
Toen ik gisteravond terugfietste van Buitenkunst en op het plekje kwam van de foto van 23 augustus brak ineens de zon even door. Weer was daar de magie van het Hollandse Licht. Die magie bleef tot Zwolle.
Vandaag vertrek ik naar Buitenkunst voor het geven van workshops op het laatste weekend van het seizoen. Maandag ben ik weer op dit weblog terug.
De fotograaf wordt steeds meer een acteur in zijn eigen filmstill. Dat is het magische van fotografie: Men kijkt in een spiegel, verwondert zich, trekt een zonnebril uit de staander, zet die op de neus en is verbaasd is over het vreemde personage wat daar staat. De camera wordt te voorschijn gehaald en voilá, weken later denk ik: “Die man in de spiegel, met dat kleine cameraatje, ben/was ik dat?”
Over de serie: “Van Voorbijgaande Aard”:
Op een avond fietste ik van Kampen naar Zwolle, om daar de fiets en mezelf op de trein naar huis te zetten. Toen ik even stopte om wat te drinken was daar plotseling een zonneplekje, Hollands Licht kan dus nog steeds toveren.
Zo warm als het gisteren in Nederland was, was het dus elke dag op Cyprus. Geen droge warmte, maar net zo drukkend als gisteren hier, omdat de warme wind daar meestens uit westelijke richting kwam en komt, over het warme Middellandse Zeewater.
“ Het was er overdag vaak zo warm, dat men maar 1 ding kon doen:
Pontjes zijn helaas een uitstervend middel om een rivier te passeren. Het is bijzonder prettig om een fietstocht even te onderbreken & de rust van het golvende water te ervaren.
(om dit beeld groot te zien, wat aan te raden is, klik er even op)
Zij: Toch handig, zo’n draagtas van Appie, al is die van Dirk mooier.
Achter deze foto zitten geen gedachten in woorden. Wel zit er een stroom van beelden in die door mijn hoofd gingen, toen ik de foto maakte. Die hadden te maken met het licht en schaduwspel van de luxaflex zondagavond op mijn gezicht. Zonder dit woordelijk in mijn hoofd te benoemen wist ik dat als 1 oog door de zon zou worden uitgelicht, dit iets zou uitdrukken, wat veel met mij te maken zou hebben.
Zaken achter tralies weggestopt krijgen vaak iets geheimzinnigs.
Uw fotograaf staat voor deze foto onder het viaduct van de autoweg A-1, die Diemen 8 rijstroken + 2 vluchtstroken breed doorsnijdt. Dat worden 12 rijstroken + 2 vluchtstroken. Want het autoverkeer moet rollen. Allemaal van die privéappartementjes op 4 wielen van om en nabij de 1000 kg met daarin vaak maar 1 persoon. Wat een verspilling van energie en brandstof! En nee, ik vind niet dat je met elektrische auto’s het probleem oplost. Ergens moet de elektrische energie opgewekt worden. Dat zou bij het huidige vervoer ongeveer betekenen minstens 5 grote elektriciteitscentrales. En het probleem van het gigantische ruimtebeslag van al die lieve wagentjes los je nog steeds niet op.
