Bekeken door kat & hond hebben we gisteren en eergisteren gewerkt aan het opbouwen en inrichten van de expositie ”Het Nederland van de Fotografenavond”. Hard werken maar door het enthousiasme van iedereen een inspirerende bezigheid.
't Is 2x bijna geen gezicht, al is het wel 2x mijn gezicht.
In hoeverre kan men spreken van landschapsfoto's?
"Zit maar stil, meneer
Deze 2 foto's laat ik met 2 andere coupébeelden zien op de expositie "Het Nederland van de Fotografenavond", die volgende week zondag 2 februari in het ABCtreehouse te Amsterdam wordt geopend. Het is een expositie die we (= Aloys Ginjaar, Dutch den Hollander, Peter Bouwmeester en ik) hebben samengesteld. Wil je komen, kijk dan even hier, op de site van de Fotografenavond.
Het komt eigenlijk alleen maar in januari en november voor. Het zonlicht valt dan op het raam van de flat aan de overkant, wordt geflecteerd en valt via de luxaflex onze woonkamer binnen, om schaduwen te werpen op het keukenmuurtje. In andere maanden staat de zon te hoog (februari-oktober), of te laag (december).
Grijs Winterlicht kan de fotograaf aanwenden voor verschillende doeleinden:
Op de bovenste foto houdt Tom Meerman, voorzitter van de Gkf, een toespraak bij de opening van DE AVONDEN. Voorzitter Marian Konijn van WGkunst, waar de Gkf te gast is, hoort toe, samen met ongeveer 60 bezoekers.
Oplettende en trouwe volgers van dit weblog zullen wellicht opmerken dat deze nachtfoto's al eerder op dit weblog zijn gepubliceerd. Vanaf morgen zijn ze te zien, samen met 50 andere foto's van 37 collega's in de Gkftentoonstelling “De Avonden” op het WG terrein te Amsterdam.
Er staan 2 zaken op de foto, die niets met elkaar te maken hadden in de werkelijkheid, zoals die zich eergisteren om 11.48 uur op het stationsplein voordeed. Er was een afbeelding van een vrouw op een roze reclameposter en zonlicht viel op het gezicht van een jonge vrouw, wat gereflecteerd werd in het raam van de blauw-witte tram. In het kader van mijn canon G9 werden ze 1 beeld met 1 bekenis. 
Als je goed kijkt, zie je dat dit een dubbel zelfportret is.
Gisteren heb ik de foto's van mijn tentoonstelling "Diemer Landschappen" opgehaald. Een bezigheid die enigszins weemoedig stemde.
Ach, U kent ze wel. 
Er zijn foto's die men maakt, na min of meer bedacht te hebben, hoe het er uit moet gaan zien. Men stelt zich op, vlak achter een met affiches beplakte paal, en men wacht, & hoopt en nee, weet dat er wat gaat gebeuren, wat een te bewaren foto oplevert. Een bijna intieme gebeurtenis is het deel van de aandachtige kijker.
Versobering en toenemende zucht naar abstrahering worden mijn deel als ik Diemer Landschappen fotografeer.
Een foto uit een dorp, waarvoor 2009 een cruciaal jaar wordt: Doel.
Is er iets zo ontroerends als kleine portretjes geplakt achter een beregende ruit?
Zoals eerder vermeld, zijn afgelopen maandag de schroeven uit mijn elleboog verwijderd.
Iedereen 2 goede kerstdagen toegewenst!
Fotografie als middel voor de herinnering. Ja, ik weet het: mijn hoofd ligt buiten de scherpte. Gevolg van de eenvoudige autofocus van de compact, die ik bij me had. Mijn hoofd voelde wel zo aan als op de foto: ik had 's morgens niet gegeten, niet gedronken en was daarna heel vroeg van huis naar hospitaal gegaan, om via een korte narcose in de dagbehandeling de metalen pennen uit het linker ellebooggewricht te laten halen. Die zaten er ook al weer een jaar en 3 maanden na de breuk op 8/9/07.
Plastic, glimmend plastic en harde primaire kleuren vormen de hoofdmoot van de materialen van de coupé vandaag de dag. Het lijkt steeds meer als of we reizen in een virtuele wereld.
Dit is leuk! Omdat ik (de fotograaf) deze combinatie van visuele feiten zo heb vast gelegd, vormen normaal zichtbare zaken, die elk op zich weinig betekenis hebben, samen opeens een voorstelling met een eigen diepere intrensieke waarde. Of zoiets.
Zelfportret? Jawel, als een dief op de dag. Ik liep er langs, zag het, pakte mijn camera uit de rugzak, liep er hog eens langs, ondretussen de foto makend.
Toen ik met Allerzielen in Doel was, heb ik tussen de bedrijven door een serie gemaakt met de G-9. Later heb ik deze foto's vierkant gemaakt en van een nostalgische, romantische vignettering voorzien. Toch heb ik het idee, dat dit ook een essentie van Doel raakt: 't Is allemaal aan het vergaan (wat ik heel jammer vind)
De stad, met al die passanten erin, is soms uiterst anoniem.
Ziggy Stardust?
Op deze recente foto ben ik nog meer wezen spelen met kleur & (geselecteerd) contrast. Leve Photoshop!
O ja, ik blijf ook na de expositie in het Gemeentehuis Diemer Landschappen fotograferen.
1 van mijn ultieme levensgevoelens: Rusteloos & tevreden onderweg zijn.
