De wereld bestaat uit jigsawpuzzlestukjes, die de fotograaf in de foto op de juiste plaats laat vallen.Foto: Antwerpen. 28/6/09. 11.40 uur
Photographic sketch book made by the Dutch photographer Jaap Bijsterbosch. Oogenblikjaap means just a moment Jaap, but also eye and view Jaap. So dear visitor, stay awhile and have a look around!

Gisteren vond in het stadhuis van Spijkenisse de uitreiking van “ De Grote Paul ” plaats aan Govert de Roos. Karin Bloemen trad op als geheime gast. Een gezellig fotografenfeestje.
Een jaar geleden was ik ook op Buitenkunst. Op vrijwel dezelfde plek als waar deze foto is gemaakt besloot ik toen een zelfportretten serie te gaan maken. Elke week een zelfportret, en dat een jaar lang. ’t Is nu een jaar verder…..
Het stijlmiddel, dat ik gebruik bij het maken van de Diemer landschappen is de Ansichtkaart. Als kind verzamelde ik ze. Een Ansichtkaart lijkt bedrieglijk eenvoudig. Maar het is een zorgvuldig afwegen van de plek en de tijd waarop je de plekken vastlegt. Ik wil Ansichtkaarten maken in Diemen, die ook een beetje wringen, niet helemaal goed zijn, van plaatsen waar men geen ansichtkaarten maakt.
(even klikken op het beeld om groot te bekijken, zie je de regendruppels op de ruit beter)
Cyprus was net een benauwde vissenkom waar de zon de hele dag op scheen. Op zich was het niet zo vreselijk heet, zo’n 33 graden, maar het was drukkend heet, vanwege het warme zeewater (26 graden sic) alom. De hele dag blauwe lucht, zodat een Hollander na een week dacht: Ik wil weer eens wolken zien. ’s Avonds gaf dat wel bijzonder licht, lange schaduwen en zo.
Het stel op de foto, dat het decor vormt van de straatfoto van vandaag, duikt vaak op in het stadsbeeld in vele Belgische steden, of ze nou Vlaams of Waals zijn. ’t Is leuk om een dergelijke reclame-uiting te gebruiken in een foto, omdat het vaak een ietwat vervreemdende werking heeft in combinatie met het “echte” leven wat wordt vastgelegd.
Toen ik gisteravond terugfietste van Buitenkunst en op het plekje kwam van de foto van 23 augustus brak ineens de zon even door. Weer was daar de magie van het Hollandse Licht. Die magie bleef tot Zwolle.
Vandaag vertrek ik naar Buitenkunst voor het geven van workshops op het laatste weekend van het seizoen. Maandag ben ik weer op dit weblog terug.
De fotograaf wordt steeds meer een acteur in zijn eigen filmstill. Dat is het magische van fotografie: Men kijkt in een spiegel, verwondert zich, trekt een zonnebril uit de staander, zet die op de neus en is verbaasd is over het vreemde personage wat daar staat. De camera wordt te voorschijn gehaald en voilá, weken later denk ik: “Die man in de spiegel, met dat kleine cameraatje, ben/was ik dat?”
Over de serie: “Van Voorbijgaande Aard”:
Op een avond fietste ik van Kampen naar Zwolle, om daar de fiets en mezelf op de trein naar huis te zetten. Toen ik even stopte om wat te drinken was daar plotseling een zonneplekje, Hollands Licht kan dus nog steeds toveren.
(om dit beeld groot te zien, wat aan te raden is, klik er even op)
Zij: Toch handig, zo’n draagtas van Appie, al is die van Dirk mooier.
Achter deze foto zitten geen gedachten in woorden. Wel zit er een stroom van beelden in die door mijn hoofd gingen, toen ik de foto maakte. Die hadden te maken met het licht en schaduwspel van de luxaflex zondagavond op mijn gezicht. Zonder dit woordelijk in mijn hoofd te benoemen wist ik dat als 1 oog door de zon zou worden uitgelicht, dit iets zou uitdrukken, wat veel met mij te maken zou hebben.
Uw fotograaf staat voor deze foto onder het viaduct van de autoweg A-1, die Diemen 8 rijstroken + 2 vluchtstroken breed doorsnijdt. Dat worden 12 rijstroken + 2 vluchtstroken. Want het autoverkeer moet rollen. Allemaal van die privéappartementjes op 4 wielen van om en nabij de 1000 kg met daarin vaak maar 1 persoon. Wat een verspilling van energie en brandstof! En nee, ik vind niet dat je met elektrische auto’s het probleem oplost. Ergens moet de elektrische energie opgewekt worden. Dat zou bij het huidige vervoer ongeveer betekenen minstens 5 grote elektriciteitscentrales. En het probleem van het gigantische ruimtebeslag van al die lieve wagentjes los je nog steeds niet op.
Zo’n om de lantaarnpaal gegooide fietsband is voor de hardwerkende fotograaf een buitenkans!
Het gaat in “Van Voorbijgaande Aard” er niet om wat ik heb gefotografeerd, maar wat het zou kunnen zijn wat ik heb gefotografeerd. Dus niet een groezelige metrogang in Brussel, maar mensen die naar het licht gaan van uit een duistere schuilkelder. Niet de opgefleurde stationshal van Gent Sint Pieters, maar een reiziger die in een vreemd oerwoud verwonderd om zich heen ziet.
Het is 1 van de dingen die het werken aan een serie “Diemer Landschappen” interessant maakt: Het vastleggen van veranderingen in het landschap. Die meestal door menselijk ingrijpen tot stand komen.
Fietsen in de Flevolandpolder. Over de voormalige zeebodem: Het blijft een vreemd idee, dat op de hoogte waar ik mijn foto’s neem vroeger de haringen zwommen.
Afgelopen vrijdag ben ik met een straffe noordwesterwind in de rug van Enkhuizen naar Lelystad gefietst om in de polder op Buitenkunst een fotografieworkshop ”Landschap en Ruimte” te geven. Panoramafoto’s hebben al snel een ruimtelijke werking. Toch staat de foto in de schaduw van de ervaring van wind, licht, lucht en de geur van het (zoete) IJsselmeerwater.
Eerder schreef ik over het terrein bij de Sniep in Diemen, wat jaren braak lag. Sinds begin van dit jaar wordt er gebouwd. Op de brochures lijkt het alsof er zeeën van ruimte tussen de huizen gaan ontstaan.