Toen ik gisteravond terugfietste van Buitenkunst en op het plekje kwam van de foto van 23 augustus brak ineens de zon even door. Weer was daar de magie van het Hollandse Licht. Die magie bleef tot Zwolle.
Vandaag vertrek ik naar Buitenkunst voor het geven van workshops op het laatste weekend van het seizoen. Maandag ben ik weer op dit weblog terug.
De fotograaf wordt steeds meer een acteur in zijn eigen filmstill. Dat is het magische van fotografie: Men kijkt in een spiegel, verwondert zich, trekt een zonnebril uit de staander, zet die op de neus en is verbaasd is over het vreemde personage wat daar staat. De camera wordt te voorschijn gehaald en voilá, weken later denk ik: “Die man in de spiegel, met dat kleine cameraatje, ben/was ik dat?”
Over de serie: “Van Voorbijgaande Aard”:
Op een avond fietste ik van Kampen naar Zwolle, om daar de fiets en mezelf op de trein naar huis te zetten. Toen ik even stopte om wat te drinken was daar plotseling een zonneplekje, Hollands Licht kan dus nog steeds toveren.
Zo warm als het gisteren in Nederland was, was het dus elke dag op Cyprus. Geen droge warmte, maar net zo drukkend als gisteren hier, omdat de warme wind daar meestens uit westelijke richting kwam en komt, over het warme Middellandse Zeewater.
“ Het was er overdag vaak zo warm, dat men maar 1 ding kon doen:
Pontjes zijn helaas een uitstervend middel om een rivier te passeren. Het is bijzonder prettig om een fietstocht even te onderbreken & de rust van het golvende water te ervaren.
(om dit beeld groot te zien, wat aan te raden is, klik er even op)
Zij: Toch handig, zo’n draagtas van Appie, al is die van Dirk mooier.
Achter deze foto zitten geen gedachten in woorden. Wel zit er een stroom van beelden in die door mijn hoofd gingen, toen ik de foto maakte. Die hadden te maken met het licht en schaduwspel van de luxaflex zondagavond op mijn gezicht. Zonder dit woordelijk in mijn hoofd te benoemen wist ik dat als 1 oog door de zon zou worden uitgelicht, dit iets zou uitdrukken, wat veel met mij te maken zou hebben.
Zaken achter tralies weggestopt krijgen vaak iets geheimzinnigs.
Uw fotograaf staat voor deze foto onder het viaduct van de autoweg A-1, die Diemen 8 rijstroken + 2 vluchtstroken breed doorsnijdt. Dat worden 12 rijstroken + 2 vluchtstroken. Want het autoverkeer moet rollen. Allemaal van die privéappartementjes op 4 wielen van om en nabij de 1000 kg met daarin vaak maar 1 persoon. Wat een verspilling van energie en brandstof! En nee, ik vind niet dat je met elektrische auto’s het probleem oplost. Ergens moet de elektrische energie opgewekt worden. Dat zou bij het huidige vervoer ongeveer betekenen minstens 5 grote elektriciteitscentrales. En het probleem van het gigantische ruimtebeslag van al die lieve wagentjes los je nog steeds niet op.
’t Is soms een van de charmante aspecten van het medium: Het imperfecte als stijlmiddel.
“Fotografie, dat is toch beeldende communicatie?”
Zo’n om de lantaarnpaal gegooide fietsband is voor de hardwerkende fotograaf een buitenkans!
Het gaat in “Van Voorbijgaande Aard” er niet om wat ik heb gefotografeerd, maar wat het zou kunnen zijn wat ik heb gefotografeerd. Dus niet een groezelige metrogang in Brussel, maar mensen die naar het licht gaan van uit een duistere schuilkelder. Niet de opgefleurde stationshal van Gent Sint Pieters, maar een reiziger die in een vreemd oerwoud verwonderd om zich heen ziet.
De wolken en ik. We reisden een poosje samen. Daarna gingen we elk onze weg.
Het is 1 van de dingen die het werken aan een serie “Diemer Landschappen” interessant maakt: Het vastleggen van veranderingen in het landschap. Die meestal door menselijk ingrijpen tot stand komen.
Fietsen in de Flevolandpolder. Over de voormalige zeebodem: Het blijft een vreemd idee, dat op de hoogte waar ik mijn foto’s neem vroeger de haringen zwommen.
Afgelopen vrijdag ben ik met een straffe noordwesterwind in de rug van Enkhuizen naar Lelystad gefietst om in de polder op Buitenkunst een fotografieworkshop ”Landschap en Ruimte” te geven. Panoramafoto’s hebben al snel een ruimtelijke werking. Toch staat de foto in de schaduw van de ervaring van wind, licht, lucht en de geur van het (zoete) IJsselmeerwater.
Eerder schreef ik over het terrein bij de Sniep in Diemen, wat jaren braak lag. Sinds begin van dit jaar wordt er gebouwd. Op de brochures lijkt het alsof er zeeën van ruimte tussen de huizen gaan ontstaan.
Bij een vierkante foto komt de spanning van het beeld uitsluitend voort uit de compositie van het beeld zelf. Bij zwart-wit verkrijg je ook geen spanning door kleurgebruik. Misschien doen zwart-witte vierkante beelden daarom vaak zo puur aan.
Avondzonlicht in een treincoupé: Balsem voor mijn romantische ziel.
Deze foto nam ik afgelopen donderdag van de Erasmusbrug in Rotterdam, nadat ik in het Fotomuseum de tentoonstelling van de Parijse foto’s van Robert Frank had gezien. Als je echt iets heel indrukwekkends wilt zien, heb je vandaag en morgen nog de kans. Subtiele, poëtische, zeer zachte maar heel indrukwekkende fotografie, die op een wonderlijke manier nog steeds heel actueel is.
’t Is de nacht van pinksterzondag op pinkstermaandag & een zwoele nacht als ik deze foto neem.
Dit beeld illustreert maar eens weer, waar het me in de serie “Van Voorbijgaande Aard”om gaat: elementen, die niets met elkaar te maken hebben, krijgen door het verband wat gelegd wordt door de plaatsing in het kader van de foto, een betekenis. Die betekenis bestaat du bij gratie van de foto en de fotograaf. In de foto van vandaag is het verband “megadeth” ten opzichte van de processie. Voeg daarbij het lange blonde haar van Bas en de plaats van het hoofd in het beeld, waardoor het lijkt alsof het processiestuk rechts op de foto zweeft. Dit ontstaat door de plaats van de beeldelementen in het kader. ’t Is voorbij op het moment dat ik mijn lens op een andere plaats in de werkelijkheid om mij heen richt. Vandaar: “Van Voorbijgaande Aard”.
In een lange tunnel zuigt de hardrijdende trein de lucht een heel klein beetje vacuüm. De luchtdruk in de coupé neemt dientengevolge iets af. Als de trein de tunnel bijna uit is, komt die in aanraking met de normale luchtdruk van buiten. De luchtdruk in de coupé neemt iets toe. De passagier voelt dat aan zijn oren. Als je tijdens een lange rit door een tunnel je oren plotseling voelt ploppen, weet je dus dat de tunnel dra verlaten wordt, en de trein het daglicht in zal snellen.
Ze zeggen dat de rechterhelft van de menselijke hersenhelft de linkerkant van het lijf aanstuurt. Die rechterhelft staat bijvoorbeeld voor creativiteit, intuïtie, taal en meer van dat soort zaken. De linkerhelft in de hersenpan stuurt de rechterkant van ons lichaam aan. Die linkerzijde staat dan voor ordening, rationaliteit ect.
’t was leuk op Buitenkunst. Goede workshops, enthousiaste deelnemers en plezierige collega’s.
In deze tijd van het jaar kent het net uitgekomen groen vele kleurnuanceringen, of het nu bewolkt of zonnig is.
Ik kijk naar mijn bescheiden bijdrage op de tentoonstelling over Doel. Dit is een initiatief van Fotodok op het Fotofestival van Naarden.
Ha! Ik ben als de man, die sneller schiet dan zijn eigen schaduw!
Wist U dat er onenigheid bestaat over de ware aard van de banaan? Is het een kruid, een groente, of een vrucht?
Het maakt niet uit of het reclame of graffiti is, lettertekens en mens vormen in 1 beeld een dwingende combinatie.
Langzamerhand komen in de serie “Van Voorbijgaande Aard” foto’s voor van steeds kleinere details. Eerst lette ik erg op combinaties van beeldelementen in de grote ruimte, de laatste tijd kijk ik ook & vaker naar & in de kleine ruimte.
