Vanwege overigens lichte griepachtige verschijnselen bij Uw fotograaf een zelfportret uit de oude doos. Gemaakt in een openbare telefooncel in de Van Swindenstraat in Amsterdam. De titel, die ik dit werkje indertijd meegaf: Midnight Call. Je moet er maar opkomen.
Etalages & de weerspiegeling van binnen in buiten of buiten in binnen. Geen anekdote, geen belangrijke feiten, maar gewoon lol in het functioneren van het oogzintuig.
In de serie “Diemer Landschappen” zoek ik steeds meer een ode aan de lulligheid van de alledaagse gewoonheid.
Als fotograaf altijd je ogen open houden! Op een avond, na het geven van een workshop aan het ACF, fietste ik naar huis. Thuis gekomen meteen mijn camera & statief gepakt, teruggelopen et voila!
“Feeling Blue”.
‘k Heb iets met het wit van berkenstammetjes. ’t Is zo lief en onschuldig. ’t Kan bijna niet waar zijn!
Voorbijgangers kan men zowel schuin van achteren als van schuin van voren vastleggen.
Doe uw kamerverlichting uit & kijk in het donker naar het scherm! Pas dan dringt het geheim van de nacht van 16 november tot U door!
Wind.
’t Blijft leuk: Spelen met de afbeelding op een billboard & wat zich voor de lens in de realiteit afspeelt. Vooral in België, omdat daar zoveel grote reclameborden zijn.
Kijk even naar het affiche op de paal. De aankondiging voor 13 & 14 juni staat er nog steeds.
De moderne compactcamera heeft in het algemeen een 3:4 formaatverhouding. Vind ik prettig om beelden in de stad te maken.
’t Is november en het jaar begint langzaam om te vallen.
De nacht is in principe een zwarte doos. Dingen en zaken worden zichtbaar doordat er kunstlicht, maanlicht of sterrenlicht op valt.
De herfst is balsem op mijn romantische ziel.
Afgelopen week heb ik met Frederieke Jochems van Studio Franjo afgesproken om in de raamgalerie een expositie met de foto’s van treincoupés in te richten. Tijd maart-april. Ik wil een boekje maken ter gelegenheid . Jullie lezen er nog over!
-Een Hindoestaanse meneer stapte met zijn gezin (vrouw, jongen, meisje) op de donkere parkeerplaats in de auto en zei me dat hij deze keer heelaas geen tijd had om te poseren.
Bij het opruimen kwam ik een mapje negatieven tegen, waarvan ik het bestaan was vergeten.
Deze foto moet langdurig bekeken worden, waarbij de kijker zijn aandacht op het midden moet richten. Dan gaan de schoenen vervreemdend werken.
Als de wind ’s nachts de herfstblaadjes beweegt, kraken zij als oud papier.
Afgelopen zondag was ik op Eurospoor 2009. Drie Jaarbeurshallen vol met modeltreintjes en vooral (grote) mannen die daar mee spelen. Er zit veel werk in al dit mooie speelgoed. Want dat blijft het, al is het voor vele mannen waarschijnlijk meer dan spel.
Foto’s gemaakt op de laatste dag van de Zomertijd. Dat is voor mij de echte Tijd, niet die droeve Wintertijd, waarbij het om 18.00 uur al zo goed als duister is. Brrr.
’t Lijkt een ziekte in Nederland: Stationspleinen, die overhoop liggen. Rotterdam, Amsterdam, Arnhem, binnenkort Utrecht, enfin er zullen er ongetwijfeld meer zijn.
Hoe gedraagt het gezicht zich onder de diverse invalshoeken?
Het blijft verbazingwekkend. Wat een digitale camera ‘s nachts vermag. Zoals trouwe volgers van dit weblog wellicht weten heb ik ooit met een analoge camera nachtfotografie bedreven. Een van de zaken waar de fotograaf ernstig rekening mee moest houden was het Schwarzschildeffect. Dat bovendien bij kleur in de verschillende emulsielagen ook nog verschillend werkte, waardoor er allemaal onverwachte verschuivingen in de kleurbalans optraden. Die je dan weer kon compenseren met allerlei opsteekfilters. Pfff….!
Aan het langzaam vollopen van de ijsbaan kan men zien dat de winter nadert.
Soms vraagt men, kijkend naar mijn foto’s: “Wat is het?” Een vraag die duidt op een onnauwkeurige manier van kijken naar en denken over fotografie. Een foto is een stukje papier of een stukje plastic of een digitaal scherm met een voorstelling. Die voorstelling is nooit alleen maar een weergave van de elementen, die aanwezig waren voor de cameralens op het moment van fotograferen. Die voorstelling is de interpretatie van de fotograaf en als het goed is de kijker. Die voorstelling speelt zich dus af in het hoofd van de fotograaf en later in dat van de kijker.
Op tv heeft het nog wel wat. Kijken naar een wielerwedstrijd. Vooral ook omdat er vaak shots zijn van landschappen.
Wat heeft op deze foto 09 met een springend meisje te maken?
Het zelfportretten project wordt af en toe een onderzoek hoe je door middel van het plaatsen van het hoofd, gebruik van eenvoudige rekwisieten én nabewerking tot in dit geval tot een voor mij ook onverwacht resultaat kunt komen. Blijk ik in een soort doodskist te liggen. Well, I’m very alive & kicking.
Wat me aanspreekt in deze foto is:
’t Seizoen van de donkere avonden begint weer en dus trekt Uw fotograaf er soms op uit bij nacht en ontij. Vervreemde beelden worden hierbij zijn en wellicht ook Uw deel. Daarbij schroomt hij niet om in de nabewerking sferen aan te scherpen.
Op pleinen waar veel toeristen komen, vind men vele nationale vlaggen.
